We zijn net terug uit Marokko: een land vol zon, thee, kleuren, chaos en een ongekende gastvrijheid. Avonturen met onze Djosergroep onder de perfecte begeleiding van Diana en Mohamed. En dan sta je opeens weer in Nederland, waar alles grijs, gestructureerd en… nou ja… stil is.
Om onze landing in de Lage Landen wat zachter te maken, heb ik onze cultuurschok met een aantal te binnen schietende voorbeelden op schrift gezet. Met een glimlach en een vleugje zelfspot.
De overstap van Marokko naar Nederland is een overgang van geur naar geurloos, van warmte naar wind, van chaos naar kalmte. Maar stiekem houden we van allebei. Al moeten we wel weer even wennen aan dat ene koekje bij de koffie.
Straathonden en katten: de echte locals
Marokko:
Op elke straathoek van de medina ligt een kat te chillen alsof hij daar eigenaar is van het pand. Soms vijf op een rij, perfect geparkeerd in de schaduw van een muurtje, als Marokkaanse wachters van het straatleven.
Straathonden? Die lijken te weten wanneer het druk wordt en waar het eten komt. Ze zwerven rond met een soort zen-houding: ze hebben niemand nodig, maar kijken je aan alsof ze je levensverhaal kennen.
En niemand jaagt ze weg — ze horen erbij, net als de brommers en de geur van houtskool.
Soms schurkt er ineens eentje tegen je been, net als je een brokje brood laat vallen. Pure timing.
Nederland:
Straathonden? Niet gezien. Katten? Binnen. Met vloerverwarming en een GPS tracker. Een zwerfkat is hier een incident dat een Facebookbuurtgroep doet ontploffen.
“Hoi allemaal, heeft iemand deze kat gezien? Hij miauwde verdacht.”
Dieren horen binnen, met stamboom, chip, verzekering en een kattentherapeut als het moet.
Conclusie:
In Marokko zijn katten en honden medebewoners van de straat.
In Nederland zijn het huisgenoten met een paspoort.
De chaos in een Marokkaans restaurant vs het dineren in Nederland
Marokko:
Je komt binnen in een restaurant. De bediening lijkt in eerste instantie afwezig, maar dan duiken er ineens drie obers tegelijk op. De menukaart is er, maar het aanbod is… een suggestie.
“Couscous met kip?” — “Vandaag alleen lam.”
“Cola?” — “Alleen Fanta Citroen.”
De bestellingen gaan door elkaar, de tafels ook, voorgerechten komen na het hoofdgerecht. De buurtafel krijgt jouw soep, jij krijgt hun dadels, en niemand lijkt daar moeite mee te hebben.
Het is warm, levendig, luid, vol geuren, kinderen rennen rond, en je hoort minstens vier talen door elkaar.
Aan het eind komt er een man langs met een dienblad vol thee en een grap over zijn schoonmoeder (ik versta natuurlijk geen Arabisch, maar beeld me in dat hij zoiets zegt ;-).
Je weet niet precies wat je hebt gegeten, maar je buik is vol en je hart ook.
Nederland:
Je wordt keurig ontvangen. Reservering? Check. Tafeltje voor twee bij het raam.
De menukaart is strak, tafeltjes staan geordend, het personeel heeft oortjes in, de gangen komen op afgemeten tijd binnen.
Je praat zachtjes, het is stil, sfeervol. Je hoort iemand aan de andere kant van het restaurant zacht zeggen: “Zonder saus graag.” De rekening komt keurig op een plankje. Je betaalt contactloos. Je krijgt een bonnetje. Alles klopt.
Conclusie:
In Marokko is eten een sociaal avontuur.
In Nederland is het een geoliede machine met een QR-code.
De smalle straten van de medina vs de gangpaden bij Albert Heijn
Marokko:
Je dwaalt door de medina als in een doolhof: steegjes zo smal dat je automatisch je buik intrekt.
Een scooter scheurt rakelings langs je, gevolgd door een ezel met tapijten, een kat met een missie, en een kind dat vliegensvlug een sinaasappel verkoopt.
Er is geen bewegwijzering, geen logica — en toch voelt het als magie.
Je verdwaalt. Je vindt een winkeltje. Je vindt jezelf. En dan nóg een scooter.
Nederland:
Je loopt door Albert Heijn. Alles is ruim, rechthoekig, helder verlicht.
Het gangpad is 1,60 meter breed, maar twee mensen met winkelwagens kunnen er niet langs zonder een sociaal ongemakkelijke dans.
Mensen kijken chagrijnig en hebben schijnbaar allemaal haast
Iemand pakt nét het laatste bakje aardbeien waar jij op mikte.
Je overweegt even te toeteren. Maar dat mag hier niet.
Conclusie:
In de medina is chaos functioneel.
In de supermarkt is orde… maar ook haast en frustratie.