Soms vraag ik me af of Parkinson niet ook iets met kijken doet. Niet alleen met spieren, trillen of traagheid, maar met de manier waarop je de wereld waarneemt.
De ziekte Parkinson staat vooral bekend om wat hij afneemt: snelheid, soepelheid, vanzelfsprekendheid. Handelingen die vroeger zonder nadenken gingen, vragen nu aandacht. Dat voelt vaak als verlies. Maar aandacht heeft een merkwaardige eigenschap: waar hij verschijnt, verandert ook de manier waarop je kijkt.
Ik merk het soms wanneer ik een foto maak. Vroeger liep ik door een landschap en keek ik er vluchtig naar, zoals de meeste mensen dat doen. Het oog scant, het brein selecteert, en voordat je het weet ben je alweer tien meter verder. Nu gebeurt het vaker dat mijn blik ergens blijft hangen.
Een schaduw op een muur.
Een vogel die stil in de wind hangt.
Een gezicht dat even iets laat zien en het meteen weer verbergt.
Misschien komt het doordat bewegen niet meer zo vanzelf gaat. Als je minder snel handelt, blijft er meer tijd over om te observeren. Niet uit keuze, maar uit noodzaak. En in die vertraging gebeurt iets onverwachts: de wereld wordt gedetailleerder.
Fotografen zeggen weleens dat een goede foto niet ontstaat door snel kijken, maar door lang genoeg blijven kijken. Door niet meteen weg te lopen van wat je ziet. In dat opzicht is vertraging soms ook een soort oefening. Niet één die je vrijwillig kiest, maar wel één die je iets leert.
Hetzelfde gebeurt bij schrijven. Woorden komen soms trager, maar daardoor denk ik er langer over na. Een zin wordt niet alleen een mededeling, maar ook een poging om precies te vangen wat er gebeurde in dat ene moment.
Het is een vreemde paradox: een ziekte die beweging vertraagt, kan soms ook de waarneming verdiepen.Niet omdat Parkinson iets geeft wat er eerst niet was, maar omdat hij de snelheid wegneemt waarmee we normaal gesproken aan alles voorbijgaan.
En wie lang genoeg kijkt, merkt iets wat anders verborgen blijft.
Niet alles wat telt, is zichtbaar.
Maar soms wordt het dat wel – als je maar lang genoeg blijft kijken.
Ik snap je…. het nu word meer bewust beleefd….. waar ik veel moeite voor doe doe jij 😊automatisch
Hoi Marga, zo kan een nadeel idd ook een voordeel zijn. Het betekent volgens mij dat je altijd open moet staan voor nieuwe mogelijkheden ongeacht de situatie.