In mei 2026 trokken mijn vrouw Ada en ik de wandelschoenen aan voor een bijzonder avontuur: het Hadrian’s Wall Path. Een iconische tocht van 144 kilometer dwars door het ruige en historische landschap van Engeland, van Bowness-on-Solway in het westen naar Wallsend (Newcastle) in het oosten.
Voor mij was deze reis extra spannend. Sinds ik de diagnose Parkinson heb, vraag je je bij dit soort fysieke uitdagingen toch altijd af: gaat dit wel lukken? Het antwoord is een volmondig ja. Met een paar kleine aanpassingen werd het een onvergetelijke belevenis.
Wat is het Hadrian’s Wall Path?
Voor ik je meeneem in ons eigen avontuur, eerst een klein stukje geschiedenis. De muur van Hadrianus (Hadrian’s Wall) werd vanaf het jaar 122 na Christus gebouwd in opdracht van de Romeinse keizer Hadrianus. Het doel? De noordgrens van het Romeinse Rijk beschermen tegen de ‘barbaren’ uit het huidige Schotland.
De muur was destijds zo’n 117 kilometer lang en liep van kust tot kust. Vandaag de dag is het een UNESCO Werelderfgoedlocatie. De officiële wandelroute is met 144 kilometer net iets langer dan de muur zelf, omdat je van de uiterste westkust naar de oostkust loopt. Het pad voert je langs indrukwekkende Romeinse forten, runderen in groene weiden en de ruige, golvende heuvels van Northumberland.
Wij kozen ervoor om de route van west naar oost te lopen. Een slimme keuze, want zo hadden we de wind meestal in de rug! In 7 etappes hebben we de volledige 144 kilometer afgelegd. Dat was een gemiddelde van ongeveer 20 km per dag, met afstanden van 15 – 25 km per etappe
Onze reis: 7 etappes, weer en wind
Het Britse weer deed in mei precies wat je ervan verwacht: het was ‘goed tot oké’. We hebben prachtige zonnige momenten gehad, maar kregen op een enkele dag ook de volle laag met flinke buien, hagel en een stevige storm. Gelukkig bestaat er zoiets als goede regenkleding! De route is gelukkig fantastisch bewegwijzerd (te herkennen aan het symbool van de Romeinse eikel), waardoor verdwalen onmogelijk was. We benoemde het al snel het ‘eikelpad’. We konden volop genieten van de omgeving: weidse landschappen, eeuwenoude knoestige bomen en adembenemende heuvels met eindeloze vergezichten.
Parkinson als reisgenoot: Bloem en Oosterbaan als kompas
Lopen met Parkinson vraagt om een goede voorbereiding. Wie bekend is met de ziekte, kent ongetwijfeld de adviezen van professor Bas Bloem (Radboudumc). Hij hamert er altijd op: intensief bewegen en sporten is niet zomaar gezond, het werkt voor Parkinsonpatiënten bijna als een medicijn. Het houdt de hersenen flexibel en helpt symptomen te onderdrukken of te vertragen.
Naast de wetenschap van Bloem, putte ik ook veel inspiratie uit het verhaal van Annelien Oosterbaan. Zij kreeg al op jonge leeftijd de diagnose en laat met haar activiteiten en sportieve avonturen zien hoe belangrijk een proactieve aanpak is. Haar filosofie dat je moet kijken naar wat er wél kan en dat je je eigen grenzen kunt verleggen door gewoon in actie te komen, gaf me een enorm duwtje in de rug.
Met die wijsheid en inspiratie in mijn achterhoofd begon ik aan de tocht, en het werkte. Ik voelde me uitstekend! Natuurlijk merkte ik de boosdoener wel. Mijn Parkinson uitte zich tijdens het wandelen voornamelijk in een verminderd evenwicht, zeker op de onregelmatige, hobbelige paden. Mijn nieuwe carbon en opvouwbare wandelstokken bleken hierin goed te helpen; ze gaven me net dat beetje extra stabiliteit dat ik nodig had. Daarnaast moest ik qua medicatie iets meer levodopa gebruiken dan in het dagelijks leven thuis, maar dat was voldoende om de motor draaiende te houden. Noemenswaardige klachten? Die heb ik gelukkig niet gehad. De theorie van Bloem en de praktijk van Oosterbaan kloppen: intensieve inspanning doet wonderen.
Comfort en logistiek
Wat enorm hielp bij deze aanpak, was dat we de logistiek slim hadden ingericht. We hoefden niet te zeulen met zware weekendtassen; onze bagage werd elke dag netjes naar de volgende accommodatie getransporteerd. Zelf liepen we alleen met een dagrugzak met daarin water, eten, kaarten/ mobiele navigatie, extra kleding, een extra batterij en natuurlijk een verrekijker.
Na een dag flink doorstappen was het heerlijk aankomen in de sfeervolle B&B’s, inns en hotels. Al moesten we ’s ochtends wel even wennen aan het Full English Breakfast… De dampende worstjes, witte bonen in tomatensaus en vette bacon lieten we toch maar vriendelijk aan ons voorbijgaan. Wij hielden ons voornamelijk vast aan onze vertrouwde, lichtere start van de dag: yoghurt met muesli en vers fruit. Een stuk beter voor de wandelmaag!
Ada’s vogelspotavontuur: de matkop!
De verrekijker in de rugzak was er trouwens niet alleen voor de verre uitzichten. Ada volgt momenteel een cursus vogel spotten en was vooraf ontzettend benieuwd wat ze onderweg allemaal tegen zou komen. Het landschap was hier anders en verschillend mbť aanwezige vogels.
Een noemenswaardige belevenis tijdens de reis? Het spotten van de matkop (willow tit). In Nederland is deze kleine, onopvallende zangvogel helaas erg zeldzaam geworden en staat hij op de Rode Lijst. Om hem hier, langs de flanken van de Hadrian’s Wall in de oude Engelse bossen en landschappen , in de kijker te krijgen, was voor Ada een fantastische mijlpaal. Haar cursus wierp direct zijn vruchten af!
Er was ook nog een wens om de rode Wauw (Red Kite) te zien. Helaas zijn we die niet tegen gekomen.
Een wereldse ontmoeting
Wat deze reis écht compleet maakte, waren de mensen. De Engelsen die we tegenkwamen waren ontzettend vriendelijk, gastvrij en open. Daarnaast is het Hadrian’s Wall Path een ontmoetingsplek voor wandelaars van over de hele wereld. Tijdens het wandelen en in de pubs ’s avonds raakten we aan de praat met reizigers uit onder andere de USA, Canada, Duitsland, Noorwegen, Schotland en Ierland. Iedereen deelt dezelfde blaren, dezelfde vermoeidheid en dezelfde bewondering voor de natuur. Dat schept direct een band.
Een mooie belevenis
Terugkijkend op onze tocht in mei 2026 kan ik alleen maar zeggen: het was een schitterende belevenis. Het heeft me laten zien dat er, ook met Parkinson, nog ontzettend veel mogelijk is als je je aanpast, de adviezen ter harte neemt en geniet van het moment. Of zoals Annelien Oosterbaan laat zien: verleg je grenzen en blijf bewegen. Samen met Ada heb ik een herinnering gemaakt die we niet snel meer zullen vergeten.
Ben jij weleens in deze regio geweest, of heb je zelf een langeafstandswandeling gemaakt waarbij je je grenzen hebt verlegd? Laat het achter in de reacties!
Hoi Michel,
Wat een inspirerend 😎 verhaal…. wat een lef om dit met Parkinson te doen… zonder Parkinson is het al een uitdaging….
Leuk om te weten dat dit bestaat🙃 … ik vraag mij soms af hoe mensen (jullie) dit allemaal weten en kunnen regelen dat je bagage nagebracht wordt….. ik denk dat jullie “gewoon” enthousiaste mensen zijn!
Groet, Marga
Hoi Marga, bagage vervoer is een gebruikelijke optie bij lange afstand wandelingen. We konden onze koffers 2x max 20 kg door een speciaal bedrijf laten vervoeren bij iedere nieuwe etappe naar het volgende hotel. Werkte perfect (Hadrian’s Haul Ltd — ‘ ditch the bags & enjoy the walk’ ) We hadden ook gps trackers in onze koffers zodat we altijd konden zien waar onze koffers waren en/of heen gebracht werden.
gr, Michel
Hallo, knap om zo een goede indruk te geven van jullie belevenissen! Wat een bijzondere ervaring ook. Ik wens jullie nog vele mooie ontdekkingen en uitdagingen 💚 Liefs Quirine
Mooi verhaal Michel en fijn dat je dit kunt met Parkinson en dat het juist een positieve uitwerking heeft. Dus gewoon maar in de benen blijven 😀.
Ben zo blij dat je deze verrijkende tocht met Ada gemaakt heb. Wat een kado dat je bevestigd krijgt wat fysieke inspanning, en misschien wel de geestelijke ontspanning, van het langeafstand wandelen met jouw en met parkinson doet. Blijf ontdekken!